DOĞANIN KANUNU

Yazar: Ayşe Kevser Can

Editör: Yağmur Karacan

Şıp şıp şıpı şıpırdak,

Dön de arkana bir bak.

Göremediysen şipşak,

Kıvrıla kıvrıla gitmene bak.

Gittin mi dere tepe dümdüz,

Toprağın üstü ne pürüzsüz,

Söyle bakalım doğru dürüst,

Gezdiğin bahçe neden mahsulsüz?

Bahçıvan düşünür kara kara,

Emekleri gider hep boşa,

Böcekler talan edip dura,

Mahsullerim nasıl çoğala?

İlaçlar zarar verir bahçeme,

Doğal yöntemdir filizleme,

Kemirgenler yer durur tepeleme,

Nasıl bulunur buna hâl çare?

Fakat o da ne? Bir kertenkele!

Konuşur durur kendisiyle,

Der: “Sen hiç kederlenip üzülme,

Bulacağım sana bir çare.”

Bahçıvan duruma şaşar,

Kertenkele ıslık çalar,

Ayak takımı kuyruğunu sallar,

Börtü böcekler temizliğe başlar.

Tıp tıp tıpı tıpırdak,

Gel de bahçene bir bak.

Ayıklanıverdi şipşak,

Mahsullerinin filizlerine bak.

Böcek temizleme timi gider,

Bahçıvan çok teşekkür eder.

Sevinçle bahçesine girer,

Mahsulleri yeniden filizler.

Derler ki doğanın kanunu bu,

Dağ bayır, tarla çimen, toprak su,

Börtü böcek, kuş sinek, döngüdür bu.

Sen söyle, hiç yemeden durulur mu?