MUKU

Yazar: Pınar Dönmez

Editör: Sevgi Tiril

Şef Editör: Behice Kavak

Pencereyi açık gördü, özgürlüğe âşık muhabbet kuşu

Sonunda duaları kabul olmuştu, bütün cesaretini toplayarak dışarıya uçtu.

Şaşkınlıkla sağa sola bakınırken

Önündeki direğe çarpıp yere baygın düştü.

Kendine geldi bir müddet sonra

Fakat aklı başına gelmedi ne kadar sallasa da

Neydi, kimdi bilemeden; etrafından geçen insanları seyrederken, bir ampul parladı birden.

Karar verdi insan olduğuna, kendisi de iki ayaklı idi sonuçta.

Böyle düşünürken bizimki,

Eline aldı bir çocuk, sevimli mi sevimli

Ailesine dedi, ‘’Bakın ne buldum oyun oynarken.

Bizimle kalabilir değil mi?’’

Evde herkes sevdi bu kuşu,

Bir de isim koydular: Muku.

Muku o kadar emin ki insan olduğuna, uçmuyor kanatları varken

Gitmez bu kuş, ailecek içlerinde yok bir korku

Tabaklarından yiyor, sularından içiyor.

Uyku zamanı gelince, yataklarında uyuyor.

Misafirle sohbet ederken,

Hepsinden fazla konuşuyor.

Öğrendiği birkaç kelime:

Bismillah, babacık, can kuş ve ebe…

Herkes hayran bunları söylerken,

Kim demiş insan değil, konuşuyor ya işte.

Evde her yerde, her işte Muku.

Yemekte, temizlikte baş üstü.

Hele namaz için sıra sıra dizilirken

Bir bakmışsın en başta, sanki imam oldu.

Kendi kendine düşünüyor bazen,

Kolları yok mesela, boyu da kısa hepsinden.

Aşacak bu sorunları büyürken,

Şimdi ailenin en miniği o yüzden.

Günler böyle gelip geçerken, sanki su.

Tatile giderken, kedisini bıraktı komşusu.

Kedi tam zıplayıp kapıverecekken,

Kuş olduğunu hatırlayıverdi evin Muku’su.

Kullanarak kanatlarını

Havalandı da havalandı.

Evin açık balkonundan çıkarken

Özgürlüğü kucakladı.